Είδαμε την παράσταση «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» στο θέατρο Βρετάνια
 |
| Ο κύκλος των χαμένων ποιητών στο θέατρο Βρετάνια. Πηγή εικόνας: Δελτίο Τύπου της παράστασης |
Της Δανάης-Ελευθερίας Σωπασή
Στον απόηχο των ζοφερότατων κοινωνικών εξελίξεων της χώρας μας, (Σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, Άρθρο στην Βουλή για υποβάθμιση των καλλιτεχνικών τριτοβάθμιων πτυχίων) στέκεται – ανάμεσα σε πολλές – ακλόνητη η θεατρική παράσταση «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» βασισμένη στο εξαίρετο έργο του Τομ Σούλμαν, σε σκηνοθεσία και θεατρική επεξεργασία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη στο θέατρο Βρετάνια. Πρόκειται για το διαχρονικό έργο που πέρασε στον κινηματογράφο το 1989 με πρωταγωνιστή τον Robin Williams και λατρεύτηκε από κοινό και κριτικούς, κατακτώντας το Όσκαρ Καλύτερου Σεναρίου για τον κινηματογράφο (1990).
Ο Κύκλος των χαμένων ποιητών αναφέρεται στην δυναμική της λογοτεχνίας και της ποίησης και στην αδιαπραγμάτευτη θέση των ονείρων και της κριτικής σκέψης στην ζωή μας. Η θεατρική μεταφορά που επιχειρεί τόσο μεστά ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης, αφορά το καλλιτεχνικό συναισθηματικό «σύμπαν» όλων μας. Ο κύκλος των χαμένων ποιητών αναγεννιέται, ανασυντάσσεται και μεγαλουργεί ξανά, όχι για να προτρέψει το κοινό στο χάος, αλλά για να αποδείξει την μεγαλειότητα της ποικιλομορφίας, μέσω της σκέψης, της δράσης και της ποιότητας των επιλογών.
Υπόθεση έργου:
Ο Τζον Κίτινγκ ένας προοδευτικός καθηγητής πηγαίνει να διδάξει Λογοτεχνία στο συντηρητικό ιδιωτικό λύκειο αρένων Γουέλτον της Αμερικής την δεκαετία του 1960. Οι μέθοδοι διδασκαλίας του θα είναι τόσο προχωρημένοι για τα δεδομένα της εποχής που θα ταράξουν μαθητές, καθηγητές και διευθυντές.
 |
| Ο κύκλος των χαμένων ποιητών στο θέατρο Βρετάνια. Πηγή εικόνας: Δελτίο Τύπου της παράστασης |
Στον ρόλο του Τζον Κίτινγκ βρίσκεται ο Άκης Σακελλαρίου που ενσαρκώνει τον ρόλο με άκρατη πιστότητα στην προσωπικότητα του κεντρικού ήρωα. Εύχαρις, άνετος, άμεσος, κοινωνικός και πρόθυμος να διδάξει στα παιδιά με την πραγματική σημασία του μαθήματος της ποίησης. Ο κύριος Κίτινγκ μεταμορφώνεται σε έναν κόντρα ρόλο της εποχής, όταν η κοινωνική φόρμα της διδασκαλίας ήταν να μεταφέρεται και στις περισσότερες, να επιβάλλεται με τρόπους απόλυτα συντηρητικούς, αυστηρούς και σε στιγμές, βίαιους. Στον αντίποδα, ο Νόλαν, ο διευθυντής του σχολείου τον οποίο ενσαρκώνει ο Τάσος Χαλκιάς, είναι η προσωποποίηση της πιστότητας στην παράδοση, στην τυπικότητα και στις διαχρονικές αξίες του συντηρητισμού.
Αυτό διαφαίνεται χωρίς περιττούς χαιρετισμούς από την έναρξη του έργου, όταν οι κεντρικοί ήρωες του έργου, τα παιδιά του σχολείου συνοδεία του διευθυντή τους καλωσορίζουν το κοινό με τις απαραίτητες μουσικές και αναφέροντας φωναχτά τις πατροπαράδοτες έννοιες: παράδοση, υπακοή, συγκρότηση και πειθαρχία. Ο τρόπος της μάθησης, ο κανόνας της ενδυμασίας των σπουδαστών, αμέσως παρέπεμπε περισσότερο σε προσκοπικές – στρατιωτικές εκδηλώσεις παρά σε σχολικές παρουσιάσεις. Και παρότι ήταν σύνηθες στην τότε κοινωνία, το φαινόμενο παρατηρείται και μέχρι τις μέρες μας στο πλαίσιο των συντηρητικών κοινωνικών αξιών.
Carpe Diem – Άδραξε την μέρα
Λατινικός αφορισμός
Οράτιος, Ρωμαίος ποιητής
 |
| Ο κύκλος των χαμένων ποιητών στο θέατρο Βρετάνια. Πηγή εικόνας: Δελτίο Τύπου της παράστασης |
Η τελική απεικόνιση της ουσίας της παράστασης έρχεται όταν μας εισερχόμαστε πλέον στην ίδια την τάξη, με τα ξύλινα θρανία, τους πράσινους πίνακες και τις κιμωλίες. Αίφνης, η πειθαρχία συγκροτεί τα παιδιά να είναι τακτοποιημένα, αμίλητα, ακίνητα. Μόνο όταν έρχεται η ώρα της ερώτησης ανεβαίνουν τα χέρια ψηλά. Ένας περίεργος ήχος σηματοδοτεί μια περίεργη ενοχή από το μέλλον, από το τραυματισμένο πεπρωμένο που (δεν;) θα μπορέσουν να ξεφύγουν. Όλα αυτά μέσα σε μια κίνηση κυκλική, σε απόλυτη σκηνοθετική εναρμόνιση, όπως και η ίδια η ζωή, όπως και ο τίτλος του έργου, ο κύκλος των χαμένων ποιητών. Τα σκηνικά και οι ήχοι της παράστασης (Αρετή Μουστάκα), μας μεθούν σε παύσεις και εντάσεις. Μέσα στον ατέρμονο κυκλικό ρυθμό της ζωής, οι μαθητές ανακαλύπτουν την ποίηση, ενδιαφέρονται ουσιαστικά για το παρελθόν και προσπαθούν μέσω της αυτό-έκφρασης να αναζητήσουν το δικό τους στίχο, (το verse που αναφέρεται στο ποίημα του Ουίτμαν - "O Captain!My Captain!"), και όπως τους προέτρεψε η διδασκαλία του Κίτινγκ. Μέσα στον παλμό της ίδιας της ζωής: αποσιωπητική, περιπετειώδης αλλά και ζοφερή.
Ότι είσαι εδώ- ότι υπάρχει ζωή, και η ταυτότητα,
ό,τι το παντοδύναμο θεατρικό έργο συνεχίζει και εσύ θα προσφέρεις μια στροφή.»
----- «Ω εγώ! Ω ζωή!», Ουώλτ Ουίτμαν
Κάθε ένας σπουδαστής εκφράζει και ένα διαφορετικό χαρακτήρα της κοινωνίας. Μια ξεχωριστή κουκίδα του συνόλου όπου φαίνεται να ανθίζει μέσα από την καινοτόμα διδασκαλία του κ. Κιτινγκ.
Από τον ευχάριστο, κοινωνικό και γεμάτο καλλιτεχνικές ανησυχίες Νηλ Πέρρυ (Αλέξανδρος Τωμαδάκης) που είναι πάντα ευγενικός με τον ντροπαλό συγκάτοικο του, Τόντ Άντερσον, τον οποίο και βοηθάει να ενσωματωθεί στην παρέα των παιδιών και στην ίδια την ρήξη του Νηλ με τον πατέρα του (Σπύρος Τσεκούρας) που θα καθορίσει το τέλος της ιστορίας. Ο Νηλ είναι ο μελαγχολικός δοκιμαστής της φράσης «Carpe Diem» σε μια πολυδιάσταση και μαρτυρική ερμηνεία που συγκλονίζει μέχρι τέλους. Ο πατέρας του Νηλ, ο κύριος Πέρρυ (Σπύρος Τσεκούρας) ενσαρκώνει το κοινωνικό πρότυπο του ισχυρού πατέρα με τις αυστηρές επαγγελματικές επιλογές που αποφέρουν συγκεκριμένα αποτελέσματα και συγκεκριμένο χρόνο. Πρόκειται για το κράμα του συντηρητισμού από το οποίο προσπαθούν να γλιτώσουν οι νέοι. Στην συνέχεια της περιγραφής, ο συγκάτοικος του Νηλ, ο ντροπαλός Τόντ Άντερσον (Πάνος Ζυγούρος) με την τρεμάμενη φωνή, μας συστήνεται ως η τραυματισμένη φωνή του «κύκλου» με το βάρος του γενεαλογικού δέντρου, που καταφέρνει όμως να υψώσει την δική του αυτονομία και να ανθίσει στο πλαίσιο της δικής του ατομικότητας. Ο Νοξ Οβερστριτ, ευαίσθητος και καλός μαθητής (Θοδωρής Θεοδωρακόπουλος) μας εισάγει στα πρώτα εφηβικά σκιρτήματα και πως ο έρωτας του για την συνομήλικη του Κρις (Λυδία Στέφου) μπορεί να συνυπάρχει με την γνώση και την ηθική και κάποιες φορές μάλιστα και να την μεγαλουργήσει. Ο Τσαρλς Ντάλτον, ο δυναμικός και επαναστατικός μαθητής, (Νικόλας Παπαϊωάννου) μοιάζει αρκετά με τον Νοξ, γοητεύεται από την επαναστατικότητα του «carpe diem» και βοηθάει στην συγκρότηση του νέου «κύκλου». Μάλιστα σε στιγμές, θα υιοθετήσει το νέο του όνομα «Nuwanda» για να εκφράσει την διαφοροποίηση του. Δεν λείπουν οι στιγμές γέλιου όταν και εδώ έρχεται το φλερτ στην ζωή του το οποίο τον φέρνει και σε παράτολμες αποφάσεις που μπορεί να βλάψουν τον «κύκλο».
Η Ειρήνη Λαφαζάνη και η Λυδία Στέφου, τα κορίτσια της παράστασης, με τους ρόλους και τις εξαίρετες χορευτικές τους ικανότητες, μας ξεναγούν στις δικές τους παρουσιάσεις της θηλυκής αυτό-έκφρασης και της συσχέτισης τους με τα αγόρια. Ο Στίβεν Μικς (Θησέας Παπαπαναγιώτου) είναι ο γλυκός και σίγουρος για τον εαυτό του μαθητής που ξέρει πως θα επιτύχει σταδιοδρομικά. Ο Ρίτσαρντ Κάμερον (Σταύρος Τσουμάνης), ο δυναμικός και εκρηκτικός της παρέας, φαίνεται πάντα να είναι εντός και εκτός του «κύκλου» και να μην είναι σίγουρος για την αναγκαιότητα της αλλαγής. Είναι και εκείνος που θα θέσει την ολική αμφιβολία στην διδασκαλία του κ. Κίτινγκ. Σε αντίθεση, ο Τζορτζ Πίτς (Στέφανος Παπατρέχας), ο ευγενικός, φιλήσυχος και λίγο αποπροσανατολισμένος μαθητής φαίνεται να μεταμορφώνεται σε έναν πλήρως αφοσιωμένο και δυναμικό μουσικό, όταν υπάρχει πνευματική ησυχία. Τέλος στον ρόλο του Μπόμπι Τυράς, ενός ήρωα που δεν υπάρχει στο πρωτότυπο κείμενο βρίσκεται ο Τάσος Τυρογαλάς που εντυπωσιάζει με την συμβολή του.
Μια θεατρική παράσταση για μικρούς και μεγάλους, που καταφέρνει να συστηθεί και εξ ολοκλήρου ως μια θεατρική οντότητα (πέραν της κινηματογραφικής) και πορεύεται με την απαραίτητη νεανικότητα και σοβαρότητα στο πέρασμα του χρόνου.
Σας αφήνω με το trailer της παράστασης:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου